Kolejne przeszkody pokonujemy z coraz większym impetem. Mijamy drogowskaz, że do Timbuktu zostało nam 10 km. I… łapiemy drugą gumę. Jesteśmy uziemieni na środku pustyni. Zbieramy myśli w cieniu akacji. Nikt nas nie mija. Próbujemy samodzielnie zwulkanizaować oponę. Po kilku nieudanych próbach, zlani potem i z zawrotami głowy wracamy pod akację. Kolejną godzinę nic się nie dzieje. W końcu zatrzymuje się jakiś jeep. Przez chwilę wahamy się kto ma jechać z kołami, a kto ma czekać na pustyni, być może nawet do jutra. Okazuje się, że jeepem podróżują misjonarze. To pomaga nam podjąć decyzję – jedzie Gosia. Przez następnych kilka godzin Gosia przeprawia się promem przez Niger, znajduje wulkanizatora i wraca z naprawionymi oponami na dachu złapanej okazji. W tym czasie Marcin zdążył uciąć sobie drzemkę i zaparzyć herbatę z wody postawionej w metalowym kubku na dachu samochodu.

W Timbuktu upał jest jeszcze większy. Mimo, że położone w środku pustyni i odcięte od świata to całkiem duże miasto. Część dróg jest asfaltowa, ale na obrzeżach jest już tylko piach, a domy nie mają prądu.

Miasto to słynie z karawan wielbłądów, które z głębi Sahary transportują wydobywane tam bloki soli. Dziś tak jak od setek lat spotykamy dostojnie stąpające wielbłądy objuczone drogocennym ładunkiem. Razem z karawaną idą opiekujący się wielbłądami Tuaregowie – pustynni nomadowie. Dla nich jest to coś więcej niż praca – to styl życia niezmienny od pokoleń.

Djenne słynie z największej budowli wzniesionej z suszonych na słońcu błotnych cegieł. Jest to Wielki Meczet. Na tym miejscu wznoszono świątynie już od XIII w., ale tak okazała budowla powstała dopiero na początku XX w. Każdego roku, pod koniec pory suchej, zgłasza się ponad 4 tys. ochotników gotowych remontować meczet. Prace polegają na łataniu pęknięć świeżym błotem rozprowadzanym dłońmi po powierzchni ścian, aby wspaniały Grand Mosque nie rozpłynął się podczas kolejnej pory deszczowej.

Noc spędzamy na dachu hotelu z widokiem na Wielki Meczet.  Okazuje się, że jest to najprzyjemniejsza forma noclegu w Mali, z której jeszcze wielokrotnie będziemy korzystać. W takim upale nie da się wytrzymać nawet w pokoju z wiatrakiem. A tu na świeżym powietrzu, czasami ok. 3-4 nad ranem zawieje chłodniejszy wiatr. Jest to jedyny moment ulgi w 24-godzinnej walce z upałem. Rano budzimy się tylko trochę zapiaszczeni. Ale po jakimś czasie w ogóle nie zwracamy już na to uwagi.

Teraz szukamy odprawy paszportowej po stronie malijskiej. Ludzie pokazują, że jest dalej więc jedziemy. Po 50 km kontrola policji: „po pieczątki w paszporcie musicie się cofnąć 30 km”. Ok, zawracamy, ale po drodze nic nie ma. Dojeżdżamy aż do rzeki granicznej – 50 km. Tam mówią, że to 20 km w kierunku, z którego przyjechaliśmy, w miejscowości, którą mijaliśmy już dwa razy… W między czasie mamy awarię samochodu – zerwał się pasek klinowy. Jacyś faceci z przejeżdżającego jeepa pomagają nam go wymienić. Upał jest nie do wytrzymania. Pot leje się strumieniami, części samochodowe parzą. W końcu udaje się i znowu wracamy. Po długich poszukiwaniach, dzięki pomocy miejscowych, znajdujemy posterunek policji usytuowany daleko od drogi, w zupełnie nie oznakowanym miejscu. Dlaczego tak – nikt nie wie. Po załatwieniu formalności jest już dość późno. Musimy więc tu zanocować. W miasteczku jest tylko jeden campament. W obskurnym pokoju temperatura jak w piekarniku. Decydujemy się rozbić namiot. Tu nie jest lepiej, ociekamy potem. Na dodatek okazuje się, że nasza noclegownia to jednocześnie knajpa. Gra głośna muzyka, goście siadają tuż przed naszym namiotem. Dopiero ok. 2 nad ranem towarzystwo się rozchodzi, robi się cicho, a temperatura odrobinę spada. I właśnie wtedy dopadają nas komary… To najgorsza noc tego wyjazdu!

Zupełnie nieprzytomni o bladym świcie wyruszamy w dalszą drogę. Cały czas jedziemy szutrem, do asfaltu mamy jakieś 120 km. Liczymy, że za trzy godziny tam będziemy i jeszcze dziś dotrzemy do stolicy Mali – Bamako. Niestety droga z każdym kilometrem robi się coraz gorsza. Po niedługim czasie z wnętrza naszego samochodu zaczyna wydobywać się dziwny, metaliczny dźwięk. Jest na tyle przeraźliwy, że postanawiamy zawrócić do mijanej przed chwilą bazy firmy budującej tę drogę. Okazuje się, że są to Chińczycy. Na migi pokazujemy im co się stało. Wołają miejscowego mechanika. W stacji jest kanał i można sprawnie wymontować alternator, z którego wydobywał się ten dźwięk. Fachowcy dorabiają metalową podkładkę, montują i możemy jechać dalej. Po pewnym czasie widzimy, że przy drodze stoi Eryk – Belg, którego poznaliśmy wczoraj na granicy.

Jechał motorem kupionym w Senegalu. Miał już kilka awarii, a teraz utknął na dobre w małej wiosce. Nie ma tu nikogo, kto by ten motor naprawił i nie ma nadziei na podwózkę. Droga jest bowiem w budowie i nie jeździ tu żaden transport publiczny, ani żaden inny. Cóż zrobić. Trzeba pomóc podróżnikowi. Ładujemy motor na dach naszej „terenowej” Toyoty.

W międzyczasie, gdy chłopcy i cała zainteresowana wydarzeniem wioska ładuje motor na dach, Gosia rozmawia z paniami przy studni. Co chwila dla ochłody wylewając na siebie miskę wody.

Nie ujechaliśmy daleko a już łapiemy gumę. Gdy jeszcze raz się to zdarzy we trójkę utkniemy na dobre. W kolejnej niewielkiej wiosce naprawiamy oponę. Nie ma tu wulkanizatora, ale jest pan z łomem, który zna się na sprawie. Po godzinie, gdy opona jest już wreszcie zdjęta z obręczy, pada pytanie: „macie dętkę?” Skąd mielibyśmy mieć? W wiosce są tylko dętki do rowerów. Po długich poszukiwaniach ktoś wsiada na motor i na szczęście wraca z dętką odpowiedniej wielkości.

Odetchnęliśmy z ulgą. Ale nie na długo. W wiosce zaczyna się dyskusja, czy przejedziemy naszym samochodem rzekę. Jaką rzekę? – pytamy. Nikt nam o niej wcześniej nie mówił. Teraz kierowca ciężarówki twierdzi, że nie mamy szans. Inni zapewniają, że przejedziemy bez problemu. Jak nie przejedziemy będziemy musieli wracać te 100 km w pyle i kurzu… Ta perspektywa nas już zupełnie załamuje. Decydujemy się jechać dokąd się da. Z naprawioną oponą w bagażniku czujemy się już bezpieczniej i śmiało pokonujemy kolejne przeszkody – głębokie koleiny, piaszczyste przejazdy. Gdy jednak dojeżdżamy do grząskiego jaru zalanego wodą załamujemy ręce. Marcin po wnikliwej analizie przeszkody stwierdza, że ryzyko utknięcia w jarze jest zbyt duże i mimo, że nie chcemy nawet o tym myśleć – trzeba zawrócić. Gdy próbujemy się z tym oswoić podjeżdża pick-up. Eryk miło zagaduje po francusku w nadziei, że będzie mógł przesiąść się z motorem i jechać dalej. Z rozmowy wynika, że kierowca pokonuje tę drogą nie pierwszy raz. Spogląda na nasz samochód i mówi: „Toyota – why not?” Ok, spróbujemy. Mimo wszystko dla odciążenia samochodu przekładamy motor na pick-up’a. Adamo (tak nazywa się nasz wybawca) wsiada do naszej Toyoty i z dużą prędkością pokonuje przeszkodę… Historia powtarza się jeszcze dwa razy. W między czasie mamy spory wyciek oleju, co parę kilometrów musimy uzupełniać jego poziom. W końcu naszym oczom ukazuje się rzeka. Szerokości Wisły… No nie – takiej wody nie pokonamy. Adamo wsiada jednak do Toyoty i bez dyskusji wjeżdża w koryto rzeki. Marcin jedzie za nim jeepem. Do tej pory nie wiemy jak to się udało.

Podczas naszej wizyty 15-letni chłopcy biegają po całej wiosce w ekstatycznym tańcu. Jest to element miesięcznego rytuału inicjacyjnego.

Teraz jesteśmy już w Burkina Faso. Ostatnie trzy tygodnie spędziliśmy w Mali. Łącza internetowe są tu na tyle słabe, że nie udaje się nam prowadzić bloga na bieżąco. Możliwe, ze zaległości nadrobimy dopiero w Polsce…

W Dakarze znajdujemy dobry serwis samochodowy. Już od jakiegoś czasu cieknie nam olej. Okazuje się, że trzeba wymienić zimering. Naprawa trwa cały dzień, no i odpowiednio kosztuje…

My mieszkamy w chatce z patyków nad samym brzegiem oceanu. Bardzo przyjemnie, ale znowu piasek. Mamy go już trochę dość po Saharze.

Jak nie chce się płacić na każdym kroku trzeba się sporo namęczyć i stracić dużo czasu…

Podkładamy lewar próbując znaleźć niezardzewiałą cześć naszej wysłużonej Toyoty. Kilka pompnięć i… lewar zapada się w piachu. Za chwilę się przewróci. Podkładamy deskę. To samo. Próbujemy jeszcze raz. Jest lepiej. Marcin szybko wymienia koło, a Gosia podtrzymuje samochód.

Okazuje się, że zapas wcale nie jest lepszy. Napompowana przed wyjazdem stara opona rozeszła się w kilku miejscach. Nie wiadomo ile da radę przejechać. Ruszamy bardzo powoli, z dusza na ramieniu, bo przez cały ten czas nie minął nas ani jeden                                                                                                    samochód…

Uff. Udało się – dojechaliśmy do Atar – największej osady w okolicy. Znajdujemy “autoryzowany” serwis Michelin. Naprawiamy zepsutą oponę. Kupujemy nowy zapas, ten wysłużony ląduje w koszu.

Zadowoleni, że wszystko się dobrze skończyło jedziemy dalej. Chcemy na noc dotrzeć do oazy Teryit. Marzymy o kąpieli w rzece, cieniu palm, pięknym czerwonym klifie – tak opisuje to miejsce przewodnik. Musimy tylko pokonać 11 km od głównej drogi po “sandy track” – czytamy dalej. Niestety, już na pierwszym piaszczystym przejeździe grzęźniemy. No i zaczyna się. Odkopujemy koła naszą saperką wielkości łopatki do piaskownicy… Trzykrotnie podkładamy deski. Upał jest straszny! W końcu wypychamy samochód z piachu, zawracamy i potwornie zmęczeni jedziemy 350 km z powrotem do stolicy.

Cały następny ranek czyścimy samochód. Podczas tego przejazdu na wszystkich bagażach zebrała się centymetrowa warstwa piachu… Ostatnie resztki lustra weneckiego montujemy na przednich szybach. Może będzie lepiej. Na Saharze nasz pokładowy termometr pokazywał ponad 50 stopni…

Powoli zaczyna się guetna – najgorętsza pora roku na pustyni. Właściciel hotelu pyta, czy nie będzie dla nas za gorąco. Zobaczymy.

Wędrujemy dwa dni, a właściwie dwa ranki i dwa popołudnia. Od 10:30 do 17:00 na pustynie nie da się                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       żyć.

Pierwszego dnia najgorętsze godziny przeczekujemy w cieniu akacji. Jeszcze nigdy nie czuliśmy tak gorącego powiewu powietrza na naszych twarzach. Marcin momentalnie zasypia.

Najpiękniej jest tu o zachodnie słońca.

Nocujemy pod rozgwieżdżonym niebem. Wbrew pozorom noc jest dość chłodna. Dobrze, ze zabraliśmy do Afryki puchowe śpiwory.

Drugiego dnia docieramy do oazy. Znowu drzemka w głębokim cieniu drzew cytrynowych. I kąpiel w basenie. Tego nam było trzeba